09 okt Winterwerk op het hok

Rui en weerstand opbouwen

De verduisterde jongen gaan hier altijd vanaf begin oktober pas echt los met ruien; de veren en pennen vliegen eruit. Ik ondersteun ze om de dag met Sedochol of Naturaline, alle dagen Origanum Red over de Champions-/NPO‑mix, een schep uit de mineralenemmer, en twee keer per week een schep Prestavit.

Op de eenmalige trichotablet, de paratyfuskuur en de entingen tegen paratyfus en paramyxo na zien de duiven geen medicatie in de wintermaanden. Zoals gezegd komen ze zo vaak mogelijk los en staan de hokken de gehele dag open — goed voor de weerstand. Daarnaast kan ik slecht tegen duivenstof, dus alles staat open en bij de jongen en kwekers draait een goede afzuiging.

Aanpassingen door rugklachten

Momenteel zit ik weer te sukkelen met mijn rug, en dat is nou eenmaal meerdere keren per jaar zo, vooral wanneer het slechtere weer aanbreekt. Ik heb alle hokken daarop aangepast: alle vloeren kan ik met een krabber aan een stok zuiver maken, en alles kan ik vanaf de loods verzorgen — ik hoef niet eens naar buiten. Bij alle kwekers en vliegers liggen mestbanden, wat voor mij een enorme uitkomst is.

Zo heb ik al zolang ik duiven heb de stelregel dat ik baas op het hok ben en niet de duiven. Ze moeten zich aan mij aanpassen en niet andersom. Ik ga er wel wat minder houden vanwege de rugklachten. De meeste samenkweekduiven gaan verhuizen; komt daar een kweker boven drijven, dan kan hij altijd nog naar hier. Zelf heb ik drie topjaarlingen naar de kweek gezet.

Alle vluchten mee — de mand beslist

Wat de goede zijn, laat ik aan de mand over. Moesten we alleen de allerbeste houden, dan zaten er niet meer dan een 20‑tal. Mijn manier van spelen is dat de duiven alle vluchten mee moeten, alle afstanden, alle wind en weersinvloeden.

De Rocket/Millennium‑lijn en Witbuik/Super Rossi‑lijn lieten zien dat ze dat kunnen — niet alleen hier, maar ook op andere hokken. De 8e Nationaal Asduif in België dit jaar bijvoorbeeld, van Esther Vereecke, komt uit een duif die voor 50% Embregts‑Theunis is.

Ik volg vaak de totale verkopingen: als er op de meeste hokken tien goede duiven te koop worden aangeboden met goede prestaties, dan is het vaak op — dat zegt genoeg. We zijn allemaal afhankelijk van een paar uitzonderlijke duiven. Duiven bijhalen is moeilijk; we kweken een boel rommel op een jaar, en dat is op andere hokken net zo.

Verder boeit het me niet zo wat er allemaal speelt rond dat inkorfbeperkingsverhaal. Wij zitten bijvoorbeeld in een redelijk grote vereniging: ik speelde met een goede 50 duiven de laatste vier vluchten, en er deden maar vier liefhebbers meer mee. De rest ging naar de nalijn — en dat is hun keuze. Iedereen beoefent de duivensport nou eenmaal op zijn eigen manier.

28 sep Ups en downs

Een zwaar jaar 

2026 was voor de meesten een moeilijk jaar: zware omstandigheden wat het weer betreft en her en der verliezen. Ook hier ontkwam ik niet aan verliezen, zowel bij de oude als bij de jongen.

Bij de duiven die we verloren zitten twee categorieën: topduiven — vermoedelijk gepakt of dodelijk gewond geraakt — en duiven die het echt niet kunnen. Jongen terughalen doe ik zelden, tenzij ze als pieper verschrokken zijn door een roofvogel. Meestal laat ik die gewoon houden. Vroeger heb ik er heel wat teruggehaald, een extra knijpring omgedaan, maar uiteindelijk raakten ze toch weer verloren.

Er zijn altijd gevallen waarbij een teruggehaalde duif alsnog uitgroeit tot een topper, maar voor mij blijft het een uitzondering.

Selecteren en per‑100‑tal vliegen

Dit jaar heb ik de jongen wekelijks geselecteerd: duiven waar ik niets in zag, werden verwijderd. De laatste vlucht had ik er nog 45 mee, waarvan er 40 goed voldaan hadden. De rest was tussentijds verwijderd of verspeeld.

Vier stuks verloor ik op de laatste vlucht; enkele zijn alsnog verwijderd en enkele zijn aan huis weggegaan — zelfs jongen die per‑100‑tal gevlogen hadden. Dat per‑100‑tal vliegen vind ik eigenlijk een norm om een jaar verder te mogen.

Die per‑100‑tal vliegers zijn de duiven die kop kunnen vliegen. Een prijsvlieger blijft hier doorgaans een prijsvlieger, al kan die in de kweek soms vele malen beter zijn dan een topvlieger — ook dat heb ik vaker ondervonden.

Dat per‑100‑tal vliegen wordt hier steeds moeilijker, omdat er in het eerste spel boven de vereniging Geel A nog amper 1000 duiven weggaan. Daarom kunnen wij ook haast nooit meer bij de nationale kampioenen komen. Wil men dat eerlijk krijgen, zouden ze het aantal duiven in de berekening beter op 1500 afknotten.

Allround duiven

Hier gaan de oude en jongen alle vluchten mee, in alle omstandigheden. Thuis houden voor het weer ken ik niet. De duiven die uiteindelijk overschieten zijn de doordouwers, en die heb ik juist nodig.

Duiven die afstandsgeschikt zijn — dus alleen maar tot een bepaald aantal kilometers kunnen presteren — of die alleen met een bepaalde wind vallen, verdwijnen hier vanzelf. Heel vaak had ik vitesse‑duifkampioenen of 1e prijswinnaars, zowel bij de jongen als bij de oude, die later in het seizoen gewoon achterbleven omdat ze die omstandigheden niet aankonden.

In het verleden haalde ik vaak specifieke dagfondduiven bij. Op vitesse en midfond haalden ze geen prijs, en op de dagfond werden ze alsnog voorbijgevlogen door de eigen duiven. Daarom moeten de duiven hier zowel op snelheid als op dagfond presteren. In België is dat anders — daar kan men elke week snelheid spelen.

Dagfond kunnen onze duiven erg goed, alleen speel ik er vaak niet de allerbeste op als er ook nog midfond gespeeld wordt.

Zoals gezegd wil ik er minder gaan houden. In het begin van het seizoen wel een wat grotere ploeg jongen, omdat daar de meeste verliezen zitten, maar daarna elke week terugschroeven naar een goede 45 voor de vluchten boven de 300 km.

Rui, kuur en winterroutine

De duiven hebben inmiddels de paratyfuskuur en vaccinatie achter de rug. De definitieve eindselectie gebeurt hier na de rui.

De duiven komen de gehele winter los, als het weer het toelaat. Ik had de laatste jaren teveel last van scheefvliegers, vaak de beste jongen van het jaar ervoor. Alle dagen los in de winter kost altijd duiven, maar dat heb ik ervoor over — vandaar dat de eindselectie iets later is.

Voor de rest is het vrij simpel: totdat er jongen in de nest liggen alles eenmaal per dag zuiver maken, voeren en drinken geven — en dat laatste zelfs per twee dagen.

De mengeling is de Champions/NPO‑mix. Wat eerst 3 om 1 was, is vanaf nu met het inpluimen 3,5 zak Championsmix om 1 zak NPO‑mix. Daarbij alle dagen een schrale soeplepel Origanum Red, een schep uit de mineralenemmer, en twee keer per week Prestavit, eventueel gemengd met Octavit. Tenslotte eenmaal per week een bad met een paar druppels chloor erin.

Zo herinner ik me nog begin jaren ’90 dat Henk de Weerd op bezoek was met zijn kinderen om te vaccineren op zondag. De duiven hingen tegen het gaas, waarop Henk zei: “Krijgen die geen eten?” Ik zei: “Jawel, straks — eenmaal daags.”

Dus wat dat betreft ben ik redelijk standvastig en verander ik niet snel van systeem. En dan hou je het het langste vol. Vandaar dat hier al 36 jaar hard gespeeld wordt met de jongen, en nadat ik gestopt ben met de aardbeien ook met de oude.

22 sep Veren vliegen in het rond

Ik heb er weinig mee met die rui: overal pluimen en stof, vandaar dat ik de duiven hier maar eenmaal daags verzorg. De vliegers zijn inmiddels overgewend naar het hok van de oude duiven — al zitten er nog te veel.

Sterk seizoen bij de jongen

De jongen zijn dit jaar super afgekomen, wat te zien is aan de diverse tussenstanden in Geel en bij de Asduiven over alle jonge‑duivenvluchten in afdeling Zuidwest. Al snap ik daar het kampioenschapsstelsel nog steeds niet: bij de tussenstanden van de laatste vlucht sta je overal bovenaan, en bij de definitieve uitslag zak je weg. Het zal wel aan mij liggen.

Kuur, onderhoud en voorbereiding

De duiven zitten hier nu een dikke week aan de paratyfuskuur; enkele moeten ze nog ophalen. Dus degenen die me benaderd hadden kunnen nu contact opnemen.

Verder gaat het zijn gangetje en is de verzorging zo gebeurd. De hokken van de jongen zijn schoon — nog even met de stofzuiger erdoor en dan inspuiten met Virkon‑S. Dan kunnen ze volgend jaar weer gevuld worden.

Jeugd en de toekomst van de sport

Deze week had ik nog bezoek van een jeugdige kampioen, met wie een duif is geruild. Jammer voor die jonge liefhebbers is dat de duivensport zijn langste en beste tijd gehad heeft. Als sommige liefhebbers tegenwoordig meer duiven meegeven dan er in een gemiddelde vereniging weggaan — en dat men dat nog steeds toestaat — dan verwacht ik voor de jeugd weinig toekomst meer.

14 sep De laatste van het seizoen

Gewonde duiven voorop

De duiven deden het erg goed op de laatste vlucht. Op de nalijn had ik 11 laatjes mee en één gewonde. En laat nou net die gewonde de 1e winnen. Maar dat is geen gewone: hij had al meerdere keren vroeg gevlogen voordat hij gewond thuiskwam.

Hij komt uit een zoon van Ponto Verkerk × Broken Dragon, die zelf de 1e semi‑nationaal won van Saint‑Philibert, gekoppeld aan Turbo Dragon (dochter van Turbo Millennium × Olympic Dragon), wat op haar beurt ook een topvliegster is.

Deze gewonde bleef enkele weken thuis om te herstellen van een wond aan de zijkant van zijn lichaam. De korst zit er nog op, vandaar dat ik hem op de nalijn meegaf. Zijn volle nestzus is een werkelijk superieure duivin: zaterdag mijn 2e van Toury en inmiddels 1e Asduif Jong in afdeling Zuidwest over alle vluchten.

Mijn eerste van Toury is overigens óók een gewonde herintreder. Die vloog eerst enkele nalijnvluchten om te herstellen en werd nu voor het eerst weer ingezet bij de jongen. Ook zij had vóór haar verwonding al top gevlogen, vandaar dat ze een tweede kans kreeg.

Deze duivin komt uit Big Ponto, een kleinzoon van Ponto Verkerk × Super Dragon. Hij zat gekoppeld tegen Witbuiks Ponto, een dochter van onze beste kweker Blue Witbuik × dochter Ponto Verkerk.

Uit de vliegers gekweekt

Deze drie jonge duiven zijn allemaal uit de vliegers gekweekt:

• Big Ponto won 2× top‑10 NPO
• Witbuiks Ponto won top‑10 NPO
• Turbo Dragon won 2× top‑10 NPO

Ze moeten wel uit de goede komen. Maar zoals gezegd: volgend jaar willen we niet te veel duiven meer houden, dus er gaan er een boel weg.

We hebben dit jaar heel wat kampioenschappen behaald in vlieggebied Geel, maar ook in de gehele afdeling Zuidwest:

• 1e Generaal Hok Onaangewezen
• 1e Hokkampioen Jonge Duiven
• 1e Asduif Jonge Duiven over alle vluchten

Dus al met al mogen we niet mopperen over dit wisselvallige, zware seizoen.

Lijnen die blijven presteren

Het doet me terugdenken aan 1999, toen Brabant 2000 werd opgericht met bijna 5000 leden. Toen werden we meteen 1e hokkampioen met de jongen en 1e Asduif met Ironman, die later vader werd van Supervedetje. Zij werd op haar beurt moeder van de 1e en 2e Nationaal Orléans bij Ludo Claessens.

Nu zijn we 27 jaar verder en lopen de Rocket‑ en Witbuik‑lijnen van destijds nog altijd als een rode draad door de duiven heen.

De resultaten van afgelopen weekend:

• Toury (Afdeling Zuidwest): 7‑11‑13‑14‑18‑31‑34‑42‑54‑55‑57 tegen 5273 d. — 45 mee / 27 prijs
• Toury (Vlieggebied Geel): 1‑4‑5‑6‑8‑11‑12‑14‑20‑21‑22‑28‑30 tegen 968 d. — 45 mee / 23 prijs
• Nalijn (Geel A): 1‑15‑20‑39 tegen 894 d. — 12 mee / 8 prijs

Iedereen die hier wel eens geweest is, weet dat we met west‑ of zuidwestenwind niet bepaald gunstig liggen — laat staan in de afdeling.

We spelen vaak met niet meer dan 50 jongen, op de eerste vluchten na, want daar sneuvelen de meeste. Bij de oude al helemaal niet. Ook veranderen we al meer dan 30 jaar niet van voeding, systeem of bijproducten.

Begeleiding, gezondheid en het nieuwe seizoen

Van die bijproducten mag iedereen vinden wat hij wil, maar wil je er elke week staan om generaal hok te worden — met alle afstanden, weersomstandigheden en windinvloeden — dan moet je regelmatig presteren, niet met pieken en dalen. Daar hoort goede begeleiding bij.

Onze duiven moeten allround zijn; we houden geen aparte afstandsduiven. Ze moeten altijd mee, en dan blijven de goede vanzelf over.

De oude kregen dit jaar rust op de nalijn en zijn nu al ver in de rui. Ook daar stonden we 1e en 2e Asduif, maar om die duiven voor een trofee de nalijn te laten vliegen en dat volgend jaar toe te geven, daar passen we voor.

Het is een wat langere blog deze keer, maar ook hier gaan we wat rust inbouwen — dus niet meer elke week een blog.

Nu gaan alle duiven aan de paratyfuskuur inclusief enting. Mijn tip: wissel die elke 2 à 3 jaar af met een andere kuur en enting.

Hier krijgen alle duiven in de rui ook een goed werkende tricho‑tablet of kuur. In de rui is de weerstand op zijn zwakst en steekt tricho vaak tegelijk met paratyfus de kop op — dus hebben ze dat mijns inziens nodig.

Vandaag begint voor ons het nieuwe seizoen 2027: de duiven die mogen blijven gaan op de hokken van de oude duiven, sommige oude naar de kweek, en de kwekers die niet voldaan hebben gaan weg.

We moeten nu eenmaal 365 dagen per jaar alert blijven en de duiven goed verzorgen.

07 sep Net niet, maar wel tevreden

De jongen zijn naar tevredenheid gekomen; met deze westenwind had ik zeker niet verwacht om hier vroeg te zitten. Aan de lage snelheid te zien moet er in Frankrijk wel wat noordenwind gezeten hebben — anders kan het normaal niet en zit alles gewoon in het oosten.

Nu dus plaats 2 en 5: ze waren gelijk, maar één viel op het hok en de andere direct op de plank. Dan zit er zo een halve minuut verschil in. Tegenwoordig vallen de kopduiven steeds dikker en is het ook op 450 km puur secondewerk.

Breed spel in Zuidwest

Het spel is erg breed in Zuidwest; je moet al in het oosten of in het westen wonen wil je de eerste winnen. Met de oude stonden we op de laatste midfondvlucht ook lang op de 1e plaats in afdeling Zuidwest, maar uiteindelijk kwamen er nog een paar voor. Nu dus ook met de jongen: soms zit het mee, vaak zit het tegen.

In afdeling 10 en 11 hebben ze het goed voor elkaar. Ze hebben een eigen meldsite waar vrijwel iedereen meldt, en je kunt daar zelfs duiven volgen met een tracker‑ring. Ook in België hebben ze het goed geregeld: op Anons worden alle duiven doorgemeld, zodat men meteen weet wie de eerste gaat winnen zodra de verste afstand geklokt is.

Zoiets zou in Nederland ook mooi zijn. Compuclub Live heeft namelijk alleen zin als iedereen daar meldt.

Naar minder duiven en meer kwaliteit

Nog één vlucht te gaan. De jongen die er nog zitten zouden haast allemaal kunnen blijven; ze hebben het goed gedaan en staan me goed aan. Maar alles doorhouden lukt me niet.

Ik denk dat de nieuwe duivensport gaat bestaan uit minder duiven, perfecte verzorging, voeding en training. Dus hier volgend jaar fors minder duiven. Vorig jaar vlogen we met een 40‑tal jongen op het einde — nu ook — en dat is meer dan genoeg. Zelfs 30 zou al genoeg zijn als men ook nog tijd wil vinden voor andere leuke dingen.

Nog een weekend en dan zit het erop. Ik bestel deze week de paratyfuskuur en enting; de kuur start direct na de laatste vlucht en dan kan de rui beginnen. Hier wordt gelijk alles gescheiden en overgewend naar het verblijf van de oude duiven.

Ze komen bij mooi weer zoveel mogelijk los in het najaar en de winter. Eénmaal per dag eten en drinken, en op het voer alle dagen Origanum Red voor weerstand en zachte pluim. Daarnaast dagelijks een schep uit de mineralenemmer, en twee keer per week Prestavit. De mengeling is in de rui 3 delen Championsmix en 1 deel NPO‑mix — hier geen korreltje gerst, maar wel een vetrijke mengeling, ook in de rui.

Zo doe ik het al jaren, en elk jaar mag ik niet klagen. Ondanks dat dit jaar moeilijker verliep dan we wilden, zijn er toch weer vele kampioenschappen behaald.

Sterke referenties op de nalijn

Kees Schieman behaalde de 1e op de nalijn in vlieggebied Groen met een 50% Embregts‑Theunis. Bennie Aarts won de 1e in vlieggebied Geel op de nalijn — eveneens met 50% Embregts‑Theunis.